بدون کفش

به خودم که نگاه می کنم...از احساسی گرم از لذت و درد داغ می شوند...افکارم

من باز جامانده ام...از چه؟...نمی دانم

درد و لذت.... مکمل هم هستند ومن باز در اوجم .....گرم از افکار تازه روییده شده ام در درد ها و لذت ها یم

گستاخی دنیا را می بخشم....و گستاخی انسان ها را به خودشان...می بخشم ...نه به این علت که روزی بخشیده شوم..می بخشم تا فرار کنم...از انسان ها...از این اشرف برتر...از این عاقل ترین ها..از این ناطق ترین ها

....سهراب گفت: کفش هایم کو ؟

به قطع سهراب هم به دنبال راه فراری می گشته است تا شاید اسوده ... بی حضور سایه ها...لحظه ای پیدا کند گمشده...و لحظه را بچسباند به قلمش و بنویسد...از کفش های گم شده اش

کفش هایم را پس ندهید...من بدون کفش زاده شده ام....و رها ..فرار میکنم...از این تمدن اجباری

re hi

don't feel like writing here any more... am writing else where ...
by my self...alone ...! will tell u later ...u know ...time stuff !!!
hope to get the point ... have the best wishes...have the best world ...have the best thoughts ...cause for sure u all deserve it guys ...
and maybe i wanna keep writing in English here ...cause i think i need some space to put me there !!
not sure about any thing...but probably ganna be in touch by English writings here!!!
have fun

.....

ya khoda khabe ya khodesho be khab zade
....

سلام خدا

سلام خدا

خوبی؟

دلم خیلی هواتو کرده امشب...خیلی دلم واست تنگ شده

خدا....دارم درگیر می شم...درگیر این دنیات...نزار

نزار

خواهش می کنم

خدا....نزار درگیر این دنیات بشم

خدا...می ترسم..ترس بدجوری این روزا می یاد و می ره

ترس از غرور

از ...از دست دادن

از...به دست اوردن

ترس از فراموش کردن

ترس از بی تو زندگی کردن

خدا

امشب پیشم بمون

بهت احتیاج دارم...مثه همیشه

خدا

حتی روم نمی شه ازت چیزی بخوام

دستام خیلی خالی ان

خجالت می کشم

خدا..امشب پیشم باش

دوستت دارم

پونه

دلم لرزید

یک لبخند می کشم

قیچیش می کنم

می چسبونم رو عکست

.

.

.

حالا داری می خندی ....به من

........................

........................

سنگ رو که پرتاب کردی تو برکه

دلم لرزید

نکنه خلوت ماهی هارو به هم بریزی

.......................

......................

کمربند سکوتت رو در می اری

مثل شلاق می کوبی رو کلماتم

شب

دوباره می نویسم...از نو

کلماتی قوی تر

.........................

.........................

غم می یاد....می شینه رو مبل

یاد حرف مامان می افتم

"مهمون حبیب خداست"

می رم که واسش چای بیارم

پونه

تو که مرا نمی بینی

پس....فقط

دقیقه ای دست هایت را به چشمانم بسپار

تا لمس کنی نگاهم را



پونه

دلیل

باز که سکوت شده ای

این دفعه هم تو سکوت باش و من نتی که با سکوت 4 ضربی ات بهترین اوج این اهنگ می شوم

باز هم صبر می کنم

تا اوج بعدی

هیچ کس نمی داند...دلیل اوج من را !

پونه

بوی چای

برکه ی کنار خانه بوی چای می دهد وهر وقت بی هراس از مار های ابی پاهایم را در اب می زنم ....سردی ان ...سرد شدن همیشگی ای فنجان های چای خودم را قبل از خورده شدن به یادم می اورد

در کنار این برکه ی پر از عطر چای ..خدا می رقصد....و من حضورش را حس می کنم...مارها ی ابی عشق بازی می کنند و من به خدا چای تعارف می کنم.....

چای خدا سرد می شود ...حتما دارد به کسی فکر می کند...چون من وقتی به تو فکر می کنم نوشیدن چای فراموشم می شود

این روزها از رویا هم رویایی تر به نظر می رسند...اما حقیقت دارند...حقیقت رقص خدا...و چای هایی که سرد می شوند

شاید خدا هم به تو فکر می کند

پونه

ماه

خواهرم "سبا" از ایران این عکس و از روی یکی از تابلو هام گرفته و واسم فرستاده

منم می زارم اینجا...تا خودش ببینه چقدر خوشحال شدم از دیدن این نقاشی قدیم ای